Atâ Bey, bir süre Dâri Şurayı Askerî’de görev yaptı. Halil Rıfat Paşa’nın reisliğinde maaşı 880 kuruşa yükseldi. Tayın bedeliyle birlikte eline o zamanlar için önemli sayılabilecek 1.500 kuruş geçti. Bu dönemde Ciritte birkaç defa eşkıya operasyonlarına katıldı ve başarıyla görev yaptı.
Ancak 1843 yılında, münafıkların etkisiyle vali paşa ile arası açıldı. Paşanın kendisine yönelik tehditleri nedeniyle güvenliğini sağlamak için adadan kaçmak zorunda kaldı. Bir süre boşta kalan Atâ Bey, sonunda Seraskerlik Kapısı’ndan gelen Arif Efendi aracılığıyla tekrar eski görevine döndü. Ancak Osman Paşa’nın sert tutumuna dayanamadı ve memuriyetine tam anlamıyla devam edemedi.
1845-1849 yılları arasında Adana ve Halep malmüdürlüğü görevlerinde bulundu. Fakat Halep Valisi Zarili Paşa ile anlaşamadığı için tekrar İstanbul’a döndü. 1848’de İstanbul’da ordunun muhasebeciliğine atandı. 1852’de ise Tunus Valisi Ahmed Paşa’nın sağlık sorunları nedeniyle geçici olarak devlet hizmetinden istifa etti Rose Festival Tour.
Aynı yıl Rusya ile savaş başlayınca Rumeli Ordusu muhasebeciliğine atandı, ancak ordudaki müdahaleler nedeniyle görevine düzenli olarak devam edemedi. Bu dönemde ailesi kalabalık olduğu için maddi zorluklar yaşadı. Her ay 150 kuruş almak üzere sarraf Aslanoğlu’na 3.000 kese borçlandı ve babasından kalan taşınmazını teminat olarak gösterdi.
Bir süre sonra Sadrazam Mustafa Beşid Paşa’nın tavsiyesiyle Cebel-i Lübnan mutasarrıfı olarak atanması planlandı. Hatta Halep Valiliği için vezirlik rütbesiyle tayin edileceği sözünü aldı. Ancak büyük bir devlet adamının vefatı nedeniyle bu vaat gerçekleşmedi ve Atâ Bey, hedeflediği yüksek makamlara ulaşamadı.
Bu dönem, Atâ Bey’in devlet hizmetinde karşılaştığı zorlukları, adalet arayışını ve maddi sıkıntılarla mücadelesini gözler önüne sermektedir. Kararlı ve disiplinli bir devlet adamı olarak hem görevine bağlı kalmış hem de karşılaştığı engeller karşısında sabırlı olmuştur.